O fume da memoria

Se estás a ler isto quere dicir que non fun quen de protexerte e que, o que temíamos, rematou por pasar. Pero, polo menos, mantemos o contacto. Sei que agora mesmo non lembras nada e que todo o que te rodea é estraño para ti. Non teñas medo, non perdas a calma, eu estou da túa parte. Só tes que seguir as indicacións da nota que está no mesmo sobre que esta carta. Sorte, Ramón, xuntos sairemos desta.

 Doutor More UA”

Non podía negar que o texto o puxera moi nervioso. Aínda que non fora só a carta, non. Facía cinco minutos e vinte segundos que abrira os ollos. Durante medio minuto non moveu un músculo, nin a cabeza sobre a almofada. Non quería que se decataran de que xa espertara. Porqué quen máis podería ter sido? Si, seguro que foran eles. Non sabía de ninguén máis que tivese tanto poder, tanta influencia. Non o recordaba ben, sempre borraban todo rastro da súa memoria, pero podería apostar que non era a primeira vez que estaba alí.

O sobre chamara a súa atención. Que estaría facendo baixo a almofada? Dérase a volta para quedar deitado sobre un costado e leuno baixo as sabas. Despois, deixárao de novo onde o atopara e agochara a pequena nota dentro do seu puño. Agardou inmóbil por sete minutos e quince segundos máis. Pasado ese tempo, dou por feito que o crían durmido. Levaba observando a habitación dende que espertara e xa tiña perfilado un plan. Non había armarios e a única mesita de noite, que estaba á dereita da cama, só tiña un pequeno e estreito caixón. Iso só deixaba o cuarto de baño como opción para atopar algo de roupa.

Levoulle nove minutos e dez segundos pero conseguiuno. Tal e como imaxinara, nun gancho de plástico pegado na parede do baño, penduraba unha bata de cor azul pálido. Botouna por riba do pixama que apenas cubría o seu corpo nu e mirouse no espello. Sempre lle pasaba igual, cada vez que caía nas súas mans. Pechou os ollos, respirou con forza e abriunos de novo para esforzarse en recoñecer a cara que vía fronte a el. Nada, non sabía para que o intentaba. Levouse a man ao rostro reflectido no espello e acariciouse a barba gris que emerxía entre o campo de engurras que era a súa cara. Dedicoulle só vinte segundos a gravar esta imaxe de el mesmo. Para que máis tempo? Se non tardarían moito en borrarlle de novo a memoria, en converter todos os seus recordos en fume.

Custoulle máis do que pensaba facerlle o nó ao cinto da bata. Os dedos non lle respondían. Seguro que lle deran algún tipo de droga para aparvalo e que non fora quen de fuxir. Abriu a man e mirou a nota. Despregou o anaco de papel e volveu ler as indicacións que había ao lado dos debuxos. Parecía un plano ben doado de entender. Asomou a cabeza fora do baño e mirou á porta da habitación. Botoulle unha última ollada á nota para situar a saída do seu cuarto no corredor adecuado. 225 na segunda planta. Non quedaba lonxe das escaleiras de emerxencia que lle pintaran no papel. Unha vez na planta baixa non sería difícil chegar ata o punto de encontro. Despacho 15, na zona de cor verde. Alí o agardaba o Dr. Moure. El o axudaría a saír, fuxiría de alí e volvería a… a onde? Non podía recordalo pero era só cuestión de tempo. Volvería á súa vida, cos seus. Seguro que había alguén agardándoo, botándoo de menos. Xa pasaran dous minutos e trinta segundos. Estaba tardando demasiado. Tiña que saír xa.

Arrastrou as zapatillas ata a outra punta da habitación e agarrou, coa man tremendo, o pomo da porta. Xirouno con moito coidado, para facer o menor ruído posible, e abriu lentamente a folla de madeira branca e meteu o ollo para vixiar o que pasaba nese lado do corredor.

Dezasete segundos. Durante ese tempo non apareceu nin un alma polo seu campo de visión. Aínda que non podía adiviñar que era, dende o outro lado chegáballe un estraño son. Agardou oito segundos máis, sen atreverse a sacar a cabeza ata descubrir que facía aquel ruído. Antes de que tivese que decidir o que facer, aquel “glo,glo,glo” parou e unha sombra moveuse, acercándose á súa porta. Un instante despois, unha enfermeira pasou levando un vaso de plástico fumeante. O olor a café recen feito cravóuselle no medio da fronte e comezou a salivar. Imaxes borrosas, dunha mesa de madeira bañada pola luz do sol, entraron no mundo cuberto de néboa da súa mente. O ar movía as ramas dos carballos, ela traía a pota de café e a pousaba ao carón das cuncas. O cálido arrecendo latexou no interior do seu nariz e quentou a friaxe que lle mordía os ósos. Unha secuencia de fotogramas proxectouse no seu interior, risas, tardes ao sol, a quentura do sol na súa vella pel, o contacto da man dela acariciando o seu rostro. Encolleu os ombreiros intentando entrar en calor e tirou do peteiro da bata para cubrirse un pouco máis. Dous minutos e cinco segundos. Volvía a enredar demasiado, tiña que se dar presa. Agardou a que a muller se perdera polo fondo do corredor, tras unha columna, e saíu da súa habitación. Quedouse coas costas pegadas á porta, xuntando todo o valor posible, e tirou cara a esquerda.

Pasou por diante das entradas de tres habitacións máis. Deixou atrás a máquina de café e esquivou, da mellor maneira posible, un posto de control. Aínda non rematara de incorporar o seu vello corpo, que arrastrara polo chan durante tres metros, e esbozou un triste sorriso ao comprobar que non había ninguén “controlando”. Só unha morea de carpetas e un teléfono ocupaban a superficie inmaculada do mostrador. Mirou a ambos lados do corredor e apresurouse a botarlle man aos documentos que tiña ante el. As carpetas estaban ordenadas numericamente pola planta e habitación. 221, 222, 223… “riiiiiiing, riiiiiiiiiing, riiiiiiiiiiiiiing” o timbre do teléfono interno case consegue sacarlle o corazón do peito. Ramón volveuse botar ao chan cando unha sombra se moveu no cuarto de vixilancia e alguén saíu a contestar a chamada.

-”Si? Ramón Cal?” – a muller estaba a falar del! – “Na 225, si. Ah, que xa están aquí? Si. Agora o temos durmido pero poden vir por el. Prepararei o “papeleo”. Só será necesario firmar un par de formularios… Non, non creo que poida nin coller un boli pero non hai problema, podemos firmar algún de nós por el. Ninguén o vai comprobar. Vale, xa vou.”

A enfermeira volveu para dentro e Ramón quedou agochado, baixo o mostrador, durante trinta segundos máis. Era demasiado tarde. Xa viñeran por el. Desta volta non se contentarían con retelo aquí por un tempo, borrarlle a memoria e devolvelo ao mundo. Non. Esta vez tiñan reservado algo máis para el.

A cabeza doíalle de novo. Non conseguía recordar canto tempo facía que tiña as xaquecas pero, por desgraza, a dor xa formaba parte del. Agarrouse con forza a sen coas palmas das mans para tentar de reter o mal nun punto pequeno, para evitar que se estendese, para mantelo pechado. Ás veces pensaba que algún día, a dor podería fuxir da súa cabeza e propagarse por todo o corpo ata chegar ao corazón. Sabía que se o mal conseguía facer iso, a máquina pararía, o seu motor deteríase e todo remataría. Apoiou a fronte na parede do mostrador e fíxoa rodar de dereita a esquerda. Doulle tanta presión que o gotelé da pintura quedoulle gravado na pel. Respirou profundamente. Contou lentamente, moi lentamente. Un, dous, tres… cando chegou a douscentos vinte e cinco a dor cesou. Ergueu a vista, seguindo a brisa fresca que lle chegaba dende o fondo do corredor. As portas de cristal estaban abertas de par en par e, sobre a pequena terraza á que daban, o sol multiplicábase por mil nos brillos que arrincaba do balcón de aceiro. Chiscou os ollos, á vez que se erguía, e cubriuse coa man para protexerse da intensidade da luz.

Avanzou moi a modo, coa cabeza aínda pesada pola dor, acercándose a aquela explosión luminosa de liberdade. Un minuto e trece segundos despois, Ramón abría os brazos e apoiaba as súas mans sobre os cantos das portas da terraza. Paseou a vista polos arredores do edificio. O gris dos seus muros contrastaba co verde intenso da herba que o rodeaba. Ducias de árbores salpicaban de sombra a pista de cemento que levaba ata alí. A brisa era agora moito máis intensa e pechou os ollos, deixándose levar polo olor das flores que enchían o xardín.

As flores. Sempre lle gustaron as flores. Entre o fume da súa memoria podía recordar como ela pegaba o seu rostro aos pétalos. Nunca o chegou a entender. Como podía disfrutar máis do contacto que do olor das flores? Mais así era. E el, só con ver o brillo nos ollos dela, pensaba que o tacto das flores debía ser o maior dos tesouros do mundo.

Apoiouse na barra de aceiro do balcón e agarrouna con forza. Sentíase canso, moi canso. Os anos non perdoaban e el xa tiña uns cantos. Setenta? Setenta e cinco? Que máis daba. O máis triste era que non podía dicir “canto teño vivido!” porque, por desgracia, non o podía lembrar. Sorriu de novo pensando que, dentro do malo, cando morrera non lle custaría tanto deixar o mundo se non podía recordar as cousas boas que se perdía.

O “tlin” do ascensor sacouno dos seus pensamentos. Mirou para o corredor. As portas metálicas abríanse. Xa chegaban. Xa estaban aquí. Que podería facer agora? Non podía permitir que eles o levasen, que fixesen cousas horribles con el. Tiña que haber algunha saída, algo que…

* * *

A enfermeira baixou as escaleiras e colleu polo corredor da dereita. Apurou o paso porque o vaso de plástico empezáballe a queimar as mans co café fervendo. Chegou ata a porta que daba a área verde da residencia. “Unidade de Alzheimer” poñía o letreiro da parede. Petou timidamente na porta do Doutor Moure.

-”Adiante, adiante” – a moza entrou agarrando xa o vaso de café coas puntas dos dedos – “Ah, gracias, María, gracias. Pono aí, por favor. Estáballe contando ao meu colega como temos en funcionamento un novo sistema para reducir os estados de ansiedade dos nosos pacientes. Eu mesmo deseñei un plan particularizado para cada un deles. Segundo este método innovador, debuxamos o que eu chamo unha “realidade fantástica” para que axude ao enfermo nos momentos nos que perde o contacto coa realidade e entra nas fases de desorientación. Así, o suxeito ten unha especie de “misión” que cumprir, que non é outra cousa que chegar ata o seu médico responsable e desta forma evitamos fugas ou perdidas. Noutras palabras, facemos que os propios pacientes sexan os seus gardiáns e que se encarguen de vir a nós, jejejejeje. Non me negarás que nestes tempos de crise non é unha…”

Blaaaaaaammmmmmm!

O tremendo ruído chamou a atención dos tres que, inmediatamente, correron a mirar pola xanela do despacho. Un enorme rebumbio estábase formando no exterior da clínica. Un dos pacientes acababa de caer dende a terraza da segunda planta e estaba esmagado sobre o capó dun coche. O sangue manaba en abundancia do pescozo aberto polos cristais rachados do parabrisas. Viron como o persoal sanitario baixaba o corpo ao chan e tentaba de facer algo por el.

* * *

Dous segundos e medio. Nunca imaxinara que puidese ser tan pouco tempo. Que rápido se fai o camiño dende un segundo piso ata o chan. Non recoñecera a aquela xente, a do ascensor. Non entendía porque lle dixeran que eran os seus fillos, que o ían levar con el. Non. Eran de novo mentiras, todo mentiras, incluso as súas bágoas. Non pensara que fora doer tanto, de feito, incluso chegara a crer que podería saltar e incorporarse coma se nada. Agora estaba deitado no chan, boca arriba, e o sabor doce do sangue estaba a piques de afogalo. Faltáballe o aire, case non podía respirar pero notaba que faltaba algo máis que o aire. Algo non estaba aí. O mal. Xa non había dor, a cabeza non lle doía. Ao mellor, a Morte era así. E, dentro do malo, pode que non durase máis de trece segundos. Ou menos.