O ollo do corvo (3/3)

Este relato foi publicado no número 0 de “Contos Estraños”

“Como te dicía, lanzouse coma unha posesa para ensartarme a cachola. Maldita tola, aínda non podo crer todo o que nos fixo.” – o relato do Solla comezaba a espesarse, polos efluvios do viño, e parecía xa falar máis consigo mesmo que co seu compañeiro – “Non tiven outra opción, de verdade, xúrocho, non puiden facer outra cousa. Botei man da barra da contra da xanela onde me metín. Collina sen pensar en como a agarraba e golpeei para adiante con ela. Só pensaba en defenderme pero, claro, ao segundo seguinte xa vin o corpo da miña muller tirado no chan. Co pico da barra atravesándolle a fronte e o sangue, todo ao redor da súa cabeza, mollando a madeira. Era horrible, horrible.

Nese intre a miña preocupación foi que, a pequena, non se decatara de nada. Non podía ver aquel espectáculo, nen á súa nai morta. Pechei inmediatamente o cuarto da costura, e enfilei o corredor para irme lavar ao baño mais, cando pasei por diante do dormitorio da nena, dinme conta de que a súa porta estaba entreaberta. Por un segundo temín o peor. Mais pensei que, aínda que a abrira ou fose ao baño, tan drogada como a tiña a súa nai non se tería enterado de nada. Así que agarrei o pomo para pechala e nese momento dinme conta de algo moi, moi estraño. Dentro do dormitorio non había escuridade total, quero dicir que non había ningunha luz prendida mais tampouco estaba totalmente a escuras. Empurrei un pouco máis a porta e, así como apareceu algo do interior, vin que a xanela deixaba entrar unha lixeira e húmida brisa dende o monte. Seguín abrindo, ata que puiden meter xa o meu corpo para dentro e vin que non estaba deitada na cama. Paseei a miña vista por todo o cuarto mais, alí, non había ninguén. Pensei que a nena, media durmida, abrira a xanela e que se caera por ela. Así que corrín ata alí e me colguei para mirar se, o seu corpo, estaba esmagado contra o chan do cuberto.

-”Xooooooosé” – o corveo perforoume o oído esquerdo e doume un susto de morte. Volvín a mirada ao meu lado e alí estaban os dous. A pequena, de pé sobre o tubo de desaugue do tellado, e o corvo, posado sobre as tellas, como se a guiase na súa viaxe ata o muro de pedra.

-”Xoooooooosé” – corveou de novo o maldito diaño negro e eu colgueime da xanela para ver de alcanzar á miña filla.

Estireime todo o que me foi posible, mais ela seguía lonxe de min. Non había maneira de engancharlle o camisón. Saquei medio corpo fora e fun capaz de agarrarlle unha perna. A nena, ao sentirse agarrada, dou a volta cara ao seu cuarto. Xa a tiña rodeándome o pescozo cos seus braciños, cando o corvo saltou dende o tellado, posouse sobre o lombo da pequena e cravou o seu pico no meu ollo esquerdo. Foi unha dor que non te podes imaxinar. Foi a dor máis intensa que xamais sentín. Polo menos quero pensalo así porque, por culpa desa dor, soltei á miña filla.”

O Solla fundiu o fociño na cunca de barrantes, misturando bágoas con viño, e sorbendo a calor do alcohol para que lle adormecera un pouco máis a mente. O Mánuel mirouno coa pena e o medo pintados nos ollos, posou unha man sobre o fraco brazo do vello e falou moi baixo.

-”Solla, quéresme dicir que o corvo acabou con toda a túa familia? Que non eran inventos da túa muller? Que non vos estaba drogando e nada máis? Que podo facer, Xosé? Cal é a saída?” – os nervios e o barrantes estaban rematando coa paciencia do Mánuel, que cada vez estaba máis asustado.

O vello despegouse da cunca de viño e volveu sacar a bolsiña do peto da chaqueta. Posouna con moito coidado sobre a mesa. Levantou a vista e percorreu, con tristura, os carteis das festas que colgaban por toda a parede da taberna. O San Ramón en Bealo, as eternas festas de Cespón, o San Salvador… Sinalou ao pequeno paquete.

-”Iso é o único que gardo daquela noite, iso e unha rocha que me esmaga o peito. Non sei por qué o conservo, nin que o puidese volver poñer, eh? Je je je. Aínda quedan ánimos para unhas risas, non si?. Vamos rapaz!” – seguiu O Solla ao ver a cara de medo do Mánuel – “Toma outro grolo máis, vaiche facer falta. Non é doado o que hai que facer. Hai que ter moito valor, sobre todo no teu caso. A miña situación era menos complicada. Ven, achégate un segundiño”

Marcos botouse, por acto reflexo, para adiante. Apoiou o bandullo sobre a barra, mais non conseguiu escoitar nada do que O Solla lle susurraba ao seu compañeiro de cuncas. Só viu como, entre tombos e ollos caidos, os dous saíron da taberna e, como se non se coñecesen de nada, ao chegar á porta cada un deles tomou un camiño distinto. Sen darlle maior importancia ao asunto, recolleu a mesa, fregou as cuncas e colocou outro mantel de papel, cubrindo a vella superficie de granito, para que non se lle estragase de máis con todo o viño que lle caía enriba tódolos días. Foi, xusto cando moveu a mesa cara á parede, cando viu caer unha pequena bolsiña de coiro negro ao chan.

Agachouse, botoulle a man e notou que era algo redondo e fráxil. A súa nai sempre llo dicía e el non era quen de negalo, sempre fora moi curioso, moito. Así que, sen case dúbida algunha, tirou da parte superior da bolsa e a abriu. Doulla a volta e botou o que había no interior sobre a palma da súa man.

Mirou, sen comprender absolutamente nada, o que tiña diante de el . Non era de xente normal andar cunha bolsa con un ovo. Observouno e chegoulle a parecer fermoso coa súa cor azul, incluso as manchas marróns sentábanlle ben. Axitou a cabeza e repetiuse a si mesmo que, por moi bonito que fose, era de tolos andar polas tabernas cun ovo nunha bolsa. Agora si que xa o vira todo.

* * *

Amencía e O Solla saíu da taberna do Adro. Viña de tomar a súa copa de Veterano matutina. Recolleu as nasas que deixara fora no patio e tirou tamén da súa caña. Sempre a deixaba apoiada na mesa de plástico da terraza porque, fose inverno ou verán, David a tiña perpetuamente montada. Baixou polas escaleiras de pedra, camiño ao porto, e cruzouse con dúas vellas á altura da casa do Lino.

-”Oíches o que pasou na casa do Mánuel esta noite?” – dicíalle a máis baixa á súa comadre.

-”Non, non, non me enterei. Qué pasou?” – respondeulle a outra.

-”Pois que tivo que ir a policía. Os veciños oíron uns gritos pola noite. Ti xa sabías que ela estaba preñada, non? Si, si, andaría de catro meses ou así. Pois disque mentres ela durmía, el…. Virxe Santa, pobriña, Deus a teña na súa gloria. Pois el fendeulle a cabeza, miña pobre, non saben que lle pasou pola mente ao mal nacido e acabou coa súa muller. Imaxínate como tivo que quedar a cama. Aquelo tivo que ser unha bañeira de sangue, ay Deus Bendito. Polo menos el, despois, tirouse dende o faiado e cravouse vivo no cerrado que tiñan arredor da casa. El si que o tiña ben merecido, Virxe Santa. A pobre estaba preñada, de oito meses ou máis, daste conta? Pobriña, a puntiño de parir, e o mal nacido fai esa tolería. Din que andaba moito nas tabernas, sabes? “ – En canto viron pasar ao Solla, baixaron máis a voz e o seguiron coa mirada, ata que el se perdeu na costa que levaba ao peirao.

 * * *

 Xa chegaba o mediodía e O Solla remaba cara á praia. Gardou a nasa debaixo das madeiras de proa e pousou os remos un anaco, mentres lle botaba un grolo á bota de viño que trouxera na súa bolsa. Sentouse cara terra e mirou para o campanario da igrexa. Era fermoso ver como sobresaía por riba das copas dos pinos do Adro. Tocaban a morto. Máis ben a mortos. Sacou a boina como si fose a facer unha sinal de respecto mais, en lugar diso, púxoa na popa e quitou do seu peto un pouco de brona. Desfíxoa en miguiñas e mollouna con viño, regándoa con mimo coa súa bota.

Agardou só uns segundos porque, sen case facer ruído, o corvo pousouse na gamela despois de telo seguido toda a mañá. O vello mirou como a ave pitucaba o pan de millo mentres, David, aínda lle seguía dando corda ás campás. Non duraría moito tañendo a morto, en menos de unha hora coincidirían na taberna tomando unhas cuncas. O Solla acariciou con tenrura a negra e suave plumaxe.

-”Ah, o meu pequecho. Non te quero pedir demasiado, Bran, mais témome que vasme ter que conseguir outro ovo. Non teño nin idea de onde puiden deixar o que me destes. Non, non me mires así. Desta volta non foi nunha taberna. Xúrocho.”

O corvo rematou o seu almorzo e mirouno, baixando as pálpebras en sinal de agradecemento. Dou un brinco, abriu as súas escuras ás e voou por riba da gamela cruzando a ría ata perderse entre os pinos.

Estado dos proxectos

Agora estades vendo neste blogue o relato “O fume da memoria” e as dúas primeiras partes de “O ollo do corvo”. En realidade a cronoloxía exacta dos relatos feitos ata agora é:

1-O ollo do corvo (editado no número 0 de Contos Estraños)

2-A criatura no millo

3-As oito patas do demo

4-As bágoas de Neixón (editarase no número 1 de Contos Estraños)

5-A nena de prata

6-A avelaíña azul

Todos son relatos menos “A nena de prata”, que é unha novela curta que relata a orixe da personaxe principal de “O ollo do corvo”, e todos eles transcorren na miña aldea excepto a “Avelaíña azul” e “O fume da memoria” que se afastan da liña argumental do resto.

 Nestes meses estou escribindo outra novela curta “Vilanoite” que profundizará en Duncan (coprotagonista de “A nena de prata”). Unha idea que se axita na miña cabeza é preparar un “pack” editable formado polas novelas curtas e os relatos non editados ata o momento. Veremos se alguén está interesado en publicalo ou tendemos pola autoedición…..

O ollo do corvo (2/3)

Este relato foi publicado no número 0 de “Contos Estraños”

Subín as escaleiras, pensando que o animal tivera quedado enganchando nos pequenos barrotes de ferro, que impedían que ninguén se colase polo oco da xanela. Peguei a miña cara ao cristal e o corvo saíu voando, fundíndose na negrura da noite. Busquei algún bicho pegado fora, ou algo que lle fixera petar nas barras, mais alí non había nada. Volvín á cama e durmín mais non conseguín descansar. Á mañá seguinte tiña unha dor de cabeza horrible e a miña muller preguntoume se me encontraba ben. Eu contesteille que si, que estaba ben, só que non durmira como debía e tiña a cabeza moi pesada.

As noites seguintes foron un calco da primeira. O refregar das sábanas, o ruído no cristal, e o corvo que fuxía tan pronto eu aparecía. Durante eses días, sen que me vira a miña muller, subín na escaleira de man e revisei a parte de fora dos barrotes e, incluso, os freguei con lexía para ver se era quen de espantar ao animal. Todo foi inútil, así que collín catro tablóns, dos da leña, e os cravei por fora das barras, para que non puidese chegar ao cristal. Esa noite prestei moita atención aos ruídos, xa que temía que se lle dese por petar na madeira pero, para o meu alivio, non se oíu nada e, por primeira vez en moitas noites, conseguín durmir.

Pola mañá a miña muller preguntoume o por qué daqueles tablóns. Eu lle respondín que últimamente os barrotes estaban collendo moita ferruxe, e que non quería que quedase o cristal ao aire. Pareceulle ben porque xa lle comentara, non sei que veciña, que había moita xente de fora da aldea e que non era a primeira vez que entraban nunha casa. Díxenlle que si, que era o mellor, e me puxen a tomar o café tranquilamente. Naquel momento non me din conta da mala cara que tiña a nosa filla. Nos seguintes días a pequena volveuse cada vez máis tristona, sen gañas de nada, apenas comía e case non ría nin xogaba. Non tardei moito en saber o que pasaba. Ás veces doulle voltas á cabeza pensando se algo tería cambiado se me decatase antes pero… non sei….esas cousas creo que están escritas, que non se poden evitar.”

Marcos apareceu de novo con dúas misións. A primeira era encherlles de novo as cuncas de viño e a cumpriu sen problemas. Mais a segunda, que consistía en facerlles ver que tódolos demais paisanos saíran fai tempo da taberna, non a puido levar a cabo porque, os aludidos, estaban absortos na conversa. Dándose por vencido e aclarando a gorxa o máis posible, para ver se era quen de interromper a cháchara dos dous borrachos, volveu ao seu posto tras a barra.

O Solla asegurouse de que o taberneiro chegara ata o seu destino antes de continuar. Agarrou a súa dose de barrantes, doulle un grolo, tusiu un par de veces, e mirando co seu único ollo ao Mánuel, volveu á súa historia.

“Foron días estraños. Eu volvía descansar coma antes mais a pequena parecía, día tras día, máis consumida. Algunha vez chegou a quedar durmida mentres comía. E as poucas veces que parecía estar esperta, pasaba a maior parte do día mirando para as copas das árbores que rodeaban a nosa casa. Falei coa miña muller e ela me respondeu que era normal, que as nenas chegaban a unha idade na que, xa deixaban de ser bebés, e comezaban a ter outras cousas na cabeza. Non lle levei a contraria, mais tampouco me convenceu, e seguín observando á pequena.”

Nese intre O Solla detivo de novo o relato e pareceu precisar de tomar aire, profundamente, para coller forzas e continuar.

“A pequena deixou por completo de xogar, de correr, de cantar. Eu tentaba de levala a dar paseos pola praia. Lle encantaba coller berberechos, sabes? Era capaz de comerse vinte dunha sentada e, cando volvíamos á casa, a súa nai berrábame porque xa non tiña fame, e lle deixaba toda a comida na mesa.

Non o entendía ata que unha noite o descubrín todo.

Esa tarde trouxera, para a casa, unha botella de licor café que preparan os avós de Marcos e, a verdade é que…, tomei un par de chupitos de máis. Non notara nada ata iso das catro da madrugada. A cabeza comezárame a latexar e esperteime, totalmente empapado en suor. Din varias voltas na cama pero foime imposible volver durmir. Así que me levantei para ir mollar a caluga ao baño. Saín do dormitorio e, ao pasar por diante da habitación da nena, oín o murmurio dunha conversación en voz baixa. Arrimeime o máis que puiden á porta, e peguei o oído tentando de entender algo.

-”Non…. non creo ….. mais ti non vives alí?….ás veces…..meu pai?……non…….si, si…..jijijijijiji…..esta noite?” – a voz da pequena chegábame moi baixiña e só podía quedarme con palabras soltas. Seguín forzándome a escoitar, todo o que podía, ata que o oín moi claro.

-”Tec, tec, tec”

A nena levantou algo máis a voz, asustada polos fortes golpes.

-”Qué fas? Vante oír! Non petes no chan!”

Abrín a porta do dormitorio e, antes de que se chegase a abrir de todo, el xa estaba cravando os seus negros ollos en mín. Quedeime petrificado. A xanela da nena estaba aberta de par en par e alí, plantado ás súas anchas, o escuro corvo torcía a súa cabeza para mirarme de lado, mentres co seu outro ollo controlaba a vía de escape. Lanceime a el, cos dous brazos abertos, para pillalo entre as miñas mans. Mais, antes de que estivese nin sequera a un metro, abriu as negras ás e saíu corveando, como unha frecha cravándose na negrura da noite.

A pequena caeu fulminada ao chan, batendo coa cabeza na casa de bonecas, e derramando por todo o cuarto os pequenos mobles de madeira. Agacheime ao seu carón e collina no colo. Deixeina moi amodiño sobre o leito e tapeina coa colcha. Planteille un bico na fronte e pechei a xanela, botei as contras e atranqueinas coa barra. Volvín á miña cama pero, como entenderás, non fun quen de durmir.

Á mañá seguinte, leveina dar un paseo pola horta co pretexto de regar as plantas que xa comezaban a florecer. Ela lles botaba a auga, mentres eu lle axudaba a aguantar o peso da regadeira. Agarreina polos delgadiños ombreiros, agacheime para quedar á súa altura e mireille aos ollos.

“Nena” – díxenlle – “Qué pasou onte á noite, cariño?”

-”De noite, pai?. Non pasou nada, por qué?” – me respondeu ela

Doume a sensación de que non recordaba nada do que pasara. Iso ou me estaba mentindo e, se así fose, non conseguiría que me contase o que acontecera no seu cuarto.

Sentíame mal, con moito medo, sen saber qué facer. E o que fixen foi o único que sempre se me dou ben. Esa tardiña bebín máis da metade da botella de licor café. Bebín tanto que, a escondidas delas, tiven que ir vomitar a cea que me preparara a muller. Volvín á cociña e fixen como que xa rematara de cear todo. Non me gustaba que a nena me vese beber. Tampouco quería aturar os bufidos da muller sobre se bebía máis do que comía e, por enriba, ter que volver comer de segundas a súa cea.

Xa pola noite, antes de deitarme, fun ao baño. Por primeira vez en semanas mireime ao espello e vinme con moita claridade e, sobre todo, lúcido. Se botaba a memoria atrás, dábame conta de que xa había tempo que non lembraba o que facía. Dende que ceaba ata que me erguía pola mañá, salvo os momentos de pánico que tiña vivido co maldito corvo, non era capaz de recordar nada con nitidez. Sabía que subía ao cuarto e que me deitaba, pero…. e o bico de boas noites da pequena? E os momentos de poñerme a camiseta de tirantes para durmir? Ou deitarme na cama coa miña muller?

Cando saín do baño xa non había ninguén na cociña. Tirei para o piso de arriba e pasei por diante do cuarto da nena. A miña muller estaba sentada na cama da pequena e sostiña nas mans unha cunca das do caldo.

-”Mamá, xa sabes que non me gusta. Por favor, esta noite non, vale?” – queixábase metendo a cabeza baixo a almofada.

-”Tés que tomar esta sopa, cariño. Farate ben. Así non te vas poñer enferma este inverno. Mira, o teu pai xa a tomou na cea e fíxate, xa fai tempo que non se pon malo.” – respondeulle a miña muller.

Recordo que naquel momento, case sen pensalo, movín a lingua entre os dentes e saquei un sabor a herba de entre eles. Qué tomara na cea? Qué foi o que vomitei no baño? Non o sabía, mais agora sei que estiven sendo envelenado por moito tempo, antes daquela noite. “

-”Non, non, non pode ser!” – o Mánuel cortoulle o relato co rostro tenso e xa máis colorado grazas ás cuncas de viño – “A min pásame igual. Xa fai semanas que non recordo ben o que fago ao final do día. E si, si, é certo. A miña muller prepara unhas sopas de herbas dende que está en estado. Ela di que é porque lle son boas para ir ao baño mais, agora que o penso ben, nunca llas vin tomar. Só as tomo eu. Deus Bendito Solla, quéresme dicir que me están facendo ter visións?”

-”Visións?, non me fagas rir, rapaz. Se só fosen visións, non me tería pasado todo o que me pasou. Escoita ben como acaba o conto porque a túa vida depende disto.” – O Solla agarrou a cunca que lle acabara de encher Marcos de novo que, xa aproveitando a viaxe, fixo o mesmo coa do Mánuel. O vello tragou máis da metade do barrantes dunha atacada e deixou a cunca sobre a mesa, facendo xa un pouco máis de ruído do normal.

-”Verás. Cando a miña muller se dou conta de que estaba na porta do dormitorio da nena, volveuse cara a mín. Eu quedeime conxelado e só se me deu por seguir camiñando cara á cama. Ela debeuse dar por satisfeita e seguiu insistíndolle á nena que se tomara a sopa. Ao rato pechou a porta do cuarto da nosa filla, baixou á cociña e volveu subir. Eu tiña a orella posta a todo o que ela facía, mais non din adiviñado que era o qué podía estar facendo.

Pasara xa un bo rato e, a miña muller, non daba vido para a cama así que, moi amodiño, erguinme para ver en qué andaba liada. Crucei o corredor e non oín nada en toda a primeira planta. Pensei en baixar ata a cociña mais, xusto cando poñía xa un pé nas escaleiras, un “clanc” fixo volverme cara á habitación da costura. Puxen todo o coidado do mundo en non facer chiar as madeiras cos pes a cada paso que daba e, case en completo silencio, cheguei ata a porta do cuarto dos fíos.

Sabes que vin nese cuarto?, pensas que son visións? O que había alí só estaba nos relatos dos nosos avós, contados á carón da lareira. Alí tirada no chan, espida por completo, a miña muller untaba, coas entrañas dunha galiña, unha pequena figura de pedra. Unha imaxe profana, medio home medio paxaro. E ela, con moito amor, facía trazos co sangue, seguindo os gravados da pedra. Mireina e non a coñecín, só vin unha vella tola. Unha muller que perdera toda a razón, que nos drogara e que abrira as xanelas aos corvos.

Non o pensei, simplemente o fixen. Saltei por riba dela e agarrei a figura. Aperteina tanto que tiven a sensación de que a pedra mordíame a pel, penetrando coas súas afiadas beiras a palma da man. A tola ergueuse dun salto e, cun alarido que metía medo, lanzouse cara a mín. Trinqueina polo pescozo e, mentres a tiña a unha distancia prudente, lancei o ídolo do home-paxaro con tódalas miñas forzas contra a parede. Aquel demo estoupou en mil anacos e pechei os ollos temendo que algún daqueles foguetes me deixaran cego. Aproveitando o meu despiste, zafouse de min e correu ata a máquina de coser. Abriu o pequeno caixón dos fíos e sacou unha tesoira, xirouse e cortou o ar, diante da miña cara, con ela aberta coma se fose unha espada. Eu boteime para atrás todo o que puiden ata que din co meu lombo contra a parede. Ela lanzouse de novo, e apenas fun capaz de esquivar o seu ataque, saltando ata o oco que facía a gran xanela da miña esquerda. Caín de xeonllos e volvinme para ver como, a miña muller, golpeara coas tesoiras no muro e cortara unha man.

Berrou coma un demo e tirouse chea de rabia disposta a cravarme as tesoiras entre os ollos.

¡Marcos date unha volta con esa xarra ata aquí, oh! Non nos mires así, home. Que xa marchamos agora. Veña, canto antes veñas, antes marchamos!” – O Solla encarou de novo ao Mánuel que o miraba, hipnotizado, sen dar creto ao parón que fixera o vello na súa historia para pedir outra cunca de barrantes.