A avelaíña azul

A avelaíña voaba ao redor da chama da vela, distraída e torpe, coma se tivese todo o tempo do mundo. No escuro cuarto da rapaza era a única luz acendida e a bolboreta nocturna non podía resistirse a ela. Dende a súa cama, Cris observaba o traxecto circular do insecto, enfocando alternativamente a candea e a xanela aberta da súa habitación. Agardaba con ansiedade que el chegase, que a liberase da súa prisión. Desexaba velo aparecer polo camiño que levaba ata o castelo, subido no seu cabalo, e entrar pola ponte de pedra que se expandía aos pés do seu dormitorio. Non pasaban nin dous minutos, tras perdelo de vista baixo a súa xanela, e o seu pai sempre acudía a abrazala, protexéndoa entre os fortes brazos.

Devolveu a atención á avelaíña e viu como, nas súas viaxes circulares, ía desprendendo un po luminoso de cor azul que trazaba un brillante rastro tras ela. A nena tentou de estirar o brazo e acariciar aquel máxico anel pero o peito lle pesaba tanto que foi incapaz de achegarse a el. Os ollos case se lle pechaban e fixo grandes esforzos por non perder de vista a estela azul debuxada no ar. Aferrouse a aquelas finas partículas luminosas e pensou no seu pai chegando xunto ela, afastando a dor, acariciando o seu cabelo. Volveu facer outro intento para tocar os fantásticos trazados pero o brazo non lle respondeu. Só puido estirar un dedo pero foi suficiente para que Salem, a súa gatiña, se refregase contra ela e, meneando a cabeza, enchera con algo de calor as xeadas mans. O tacto suave e peludo do animal confortouna e doulle un instante de acougo.

Non tiña máis de seis anos pero, a princesiña, pasara por moitos sufrimentos na súa corta vida. O castelo facíase inmenso na solitaria infancia que lle tocou vivir lonxe da compañía doutros nenos. Só as contadas saídas que facía co seu pai ata os campos de millo onde, ás agachadas, corría e xogaba cos cativos que alí atopaba e que enchían as tardes de risas e barullo. Por desgracia, o seu pai case sempre estaba fóra e ela pasaba a maior parte dos días coa súa nai. Ela a adoraba, e a Raíña a amaba, pero non entendía porque a súa nai debía estar a todas horas tan ocupada. Tampouco sabía o por que do rebumbio constante de cambiar cousas de sitio nin a razón das longas tardes da muller, sentada e chorando, á carón da xanela do salón. O único que a súa cabeciña entendía era de seguir esta actividade frenética dende a porta entornada do seu cuarto. Ás veces a pechaba cando a súa nai, cansa de cambiar as flores por enésima vez, comezaba a berrar, a lanzar cousas polo ar e a chorar presa dun ataque de nervios. Nalgunha ocasión chegou a golpearlle na porta pero, xa dende pequena, Cris aprendera a subirse á cadeira e poñerlle o pasador. Sabía que só debía agardar a que todo se calmase, cando os enormes muros deixaban de facer rebotar os gritos, podía volver abrir e a Raíña era de novo a nai que coñecía.

Salem se revolveu contra a súa barriga e, por un segundo, a nena sorriu. Sempre lle facía cóxegas, quixo acariciala pero seguía sen poder mover o brazo. A gata estirouse, saíndo de debaixo da manta, e colocóuselle á altura da cara. Miráronse aos ollos, cruzando unha ollada cómplice e Salem arrimouse á candea. “Coidado con queimarte” , quíxolle dicir Cris pero non foi preciso xa que a súa amiga estaba entretida coa poeira azul brillante. A diminuta choiva espallábase sobre a testa da gata e esvaraba polo fouciño ata colarse nos ollos verdosos. Sacudiu a cabeza como se lle picase o nariz e os restos da voaxa caeron sobre as meixelas da rapaza. Salem comezou a espirrar, axitando con forza as costas e cravando as catro patas na madeira da cómoda. Cando recuperou a compostura, nun arrebato de vinganza, chimpou para ver de trincar á avelaíña. A nena estoupou a gargalladas dentro da súa mente mentres seguía a torpe fuxida da bolboreta por todo o dormitorio.

Cris deixou de prestar atención ás dúas que andaban ás carreiras e volveu mirar pola xanela. A figura que ela esperaba non se recortou no horizonte e se lle empezaba a facer máis difícil respirar. Tragou algo de saliva para aliviar a garganta que tiña moi reseca. Repetiu varias veces a operación para ver, se así, conseguía falar e chamar pola súa nai. Mirou para a porta do seu cuarto que aínda estaba aberta. O chorro de luz continuaba entrando dende o exterior pero as sombras deixaran de moverse, aquelas siluetas con forma de pés voadores xa detiveran o seu baile. Non sabía se ela seguía fora ou se marchara, pero a onde podería ter ido?. Quería chamala, dicirlle que non se encontraba ben, pero non era capaz. Salem dou un bote xusto diante dela, rebotando no colchón, collendo impulso para ver de cazar á avelaíña fuxitiva. A nena tusiu un par de veces e a dor apertoulle o peito. Un ruído xusto enriba da súa cabeza fíxolle xirar o pescozo ata onde lle era posible. O vello carrusel que tiña no estante de madeira abaneaba, a piques de caer, polo empurrón que lle pegara a gata. A peluda bolboreta pousouse na bandeira branca que coroaba a punta da carpa, fixo vibrar as ás e cubriu coa súa luz os cabaliños ensartados nas barras prateadas. Por arte de maxia, o carrusel comezou a xirar enchendo o dormitorio coa súa doce melodía e varrendo as paredes cun foco azul. Cris asistiu á fuxida dos corceis que saían voando dende o estante de madeira ata todos os currunchos do cuarto. Ao son da música, e sen poder apartar a vista do baile luminoso, a nena pechou os ollos.

Un chorro de aire quente espertouna do repentino sono. Alí ante os seus ollos, orgulloso e batendo o chan cos cascos, un fermoso cabalo de cor gris aceiro meneaba a cabeza facendo mover a crina escura dun lado a outro. O animal rinchou e golpeou o cabeceiro do leito da nena. Do susto saltou da cama coma un foguete e pegouse contra o armario. Mirouse para os pés, sorprendida por se poder mover de novo, e ergueu as puntas dos dedos para confirmar que así era. O cabalo púxose fronte a ela e apoiou a súa testa no peito da pequena. Cris levantou o brazo e acariciou a longa cascada de pelo. Salem brincou dende o alto da librería e aterrou sobre o lombo da besta. A rapaza subiuse en pé arriba da cama, xa que doutro xeito non alcanzaba, e montou sobre o cabalo. Sen agardar un segundo máis, os tres saíron disparados a toda velocidade, atravesando os corredores do castelo. Os cascos do cabalo batían as baldosas do chan, resoando contra as grosas paredes, marcando o ritmo da súa frenética escapada. Ao son daquel improvisado tambor, baixaron as catro plantas de escaleiras deixando atrás os dormitorios, os salóns e os cuartos de invitados. Antes de que se dera conta, o ar do amañecer acariciaba o seu rostro e a súa montura se internaba entre os verdes prados que rodeaban o castelo.

Cando chegaron á beira do bosque de piñeiros, o sol xa comezaba a despuntar por riba das copas das árbores. Baixaron o ritmo a un trote suave e a pequena foi quen de oír un murmurar que corría entre os troncos. Sen que fixera falta dicir nada, o cabalo detivo o paso e permaneceu parado fronte unha pequena ponte de madeira que cruzaba un regato. Salem chimpou, elegantemente, ao chan do bosque e Cris descolgouse, pouco a pouco, ata que notou o frescor da herba na planta dos pés e deixouse caer.

Avanzaron, as dúas amigas, ata unha estraña morea de herba na que parecía entreverse unha especie de pequeno portalón de metal cheo de ferruxe. A gata freouse a dous metros da entrada, meneou o rabo á esquerda e a dereita e mirou de esguello á nena coma se esperase que ela tomase algunha decisión. Cris adiantouse e empurrou con moito coidado a reixa que, ao mínimo movemento, rechiou intensamente. Miráronse coma se temeran que algo horrible fose acontecer pero, tras uns instantes sen que nada pasase, atrevéronse a axexar no interior para adiviñar que era aquel murmurio.

Entraron, a nena ás catro patas, pola estreita galería recuberta de herba e flores. O olor dos pétalos caía coma un orballo sobre as dúas, flotando na humidade da herba, enchendo o túnel de centos de aromas diferentes. Unha vez que progresaron uns metros, o rumor foise definindo máis e chegou a distinguir a alguén que falaba dende o interior.

-”Meu pobre. Como te deixaron!. Veña, veña, agora poño a gasa en remollo e xa cha coloco.” – unha voz de muller, suave e fermosa, laiábase dalgunha desgracia e procuraba poñer algo de calma. -”Non te movas, non te movas! Non ves que te vas facer máis dano? Veremos se mellora co ungüento, senón, haberá que inmobilizala cuns paos ata que cicatrice.”

Salem botou as orellas para adiante e mirou de novo á rapaza como advertíndolle que era a súa última oportunidade para retroceder. Cris acaricioulle o papo e arrastrouse ata chegar á abertura que, fronte elas, deixaba ver unha minúscula lacena chea de potas, pratos e vasos. Pola parede, entre o moble e unha lareira, colgaban un almanaque, un debuxo dun rato vestido de granxeiro e varios utensilios de cociña. Colaron as cabezas polo burato e chegaron a ver como un pequeno ser, medio neno medio rato, permanecía sentado nunha banqueta ao carón dunha baixa mesa de madeira. Mentres se fregaba a ferida da perna cun pano branco, a súa nai empapaba unha gasa no líquido que fervía nunha cazola. A muller-rato colleuna polas puntas para non se queimar e a tendeu nunha vara da lareira para que escorrese un pouco e poder aplicarlla na ferida. Douse a volta, para atender ao ferido, e dou un grito así como viu a cabeza do gato asomando pola porta.

-”Ai, Meu Deus!!! Saímos da morte para que agora nos ataque un felino!!! Corre, Bräis, corre!” – moveu a toda velocidade as diminutas patas para chegar ata o ferido e comezou a empurralo ata case facelo caer da banqueta.

-”Mamá!! que non me podo mover!!!! Vasme facer caer!!!!!” – o neno-rato revolveuse para que o deixaran de menear.

-”Tranquilos, tranquilos” – Cris sacou algo máis a cabeza e fixo que Salem recuase un pouco – “Non vos asustedes, a miña gata non vos vai facer mal. Quen sodes? E que vos pasou?”

A nai-rato mirouna con cara de sorprendida e, antes de responder, dou un par de pasiños adiante para asegurarse de que o gato estaba ben retido detrás da nena. Unha vez que confirmou que o felino non se opoñía á orde da súa dona, encarou á nena poñéndose entre os intrusos e o seu fillo.

-”Que quen somos nós? Máis ben terías que dicirnos quen sodes vós! Que eu saiba, estades na nosa casa, plantados no medio da miña cociña e non vos invitamos así que, se tes algo de educación, haberías de responder ti primeiro” – a muller-rato plantouse diante delas coas mans afincadas nas cadeiras en sinal de desafío.

-”É certo, síntoo. Eu son Cris, a princesa, e ela é a miña gata Salem. Tedes que perdoar por ter entrado así na vosa casa pero é que tiñamos que escapar do castelo.” – ao ver que a súa explicación parecía convincente, aproveitou para saír do burato e entrar na cociña. Aínda agachada, alargou o brazo e colleu á súa gata para suxeitala no colo e mantela afastada dos ratos.

-”Ah, así que a princesa… Pois non son esas moi boas referencias, non señor. E menos un día coma hoxe. Verás como está o meu fillo, verdade? Esas feridas nas patas son moi graves, non te podes imaxinar como sangraba, ai Meu Deus, canto sangue perdeu!” – A muller-rato foi xunto ao seu fillo e abrazoulle a cabeza fundíndoa no seu seo. – “E disto foi culpable a nosa Raíña, a túa nai!”

-”A miña nai? Non o podo crer. A miña nai estaba no castelo. Ela non podería ter feito algo así. Non, é imposible.!” – a rapaza sentouse no medio da habitación torcendo a cara para non ver as feridas do neno.

-”Mira, neniña. Se non nos cres, non tes máis que seguir polo camiño que te trouxo ata nós. Xusto aquí diante hai un regato, se camiñas contra corrente chegarás a un pequeno embalse. Vaille preguntar aos habitantes da pequena aldea, eles contarán-che o que é capaz de facer a túa nai.” – soltou ao seu fillo que estaba a piques de afogar, entre o mandil e a chaqueta de fío, e doulles as costas ás dúas intrusas. – “Así que xa podedes marchar, non tedes nada que facer aquí. Vamos! Liscade!”

Asustada polo enfadada que parecía a muller-rato e confundida polo que lle contara da súa nai, Cris guindou a Salem de volta dentro do burato e meteuse a gatas para saír canto antes de alí. Nesta ocasión, ao seu paso, as flores pechábanse coma se temesen que lles puidesen facer dano. Seguro que oíran os berros da muller-rato e as consideraban perigosas e malvadas. Unha vez fora, de volta no bosque, decatouse de que o cabalo xa non estaba e que non sabía por onde podería ter fuxido. Mirou ao redor e, como se fora un embruxo, comprobou que o camiño que tomaran ata aquí xa non existía. Diante dela soaba o burbullar da auga e, sen ocorrérselle outra cousa mellor que facer, acercáronse ao regato. Seguiu coa vista o fluxo e veu que viña dende un pouco máis alá, detrás duns carballos. Como non lle pareceu que estivese moi lonxe, decidiuse a seguir as indicacións dos ratos e ir en busca do embalse. Seguramente alí lle explicarían o motivo deste malentendido e, con algo de sorte, lle dirían por onde debía seguir o seu camiño.

Non deran máis de vinte pasos cando a gata meteuse, intranquila e con cara de asustada, entre as pernas da rapaza. Un gran barullo escoitábase por enriba do soar da auga e, sen previo aviso, unha pequena ovella caeu aos seus pés. Mirounas cun xesto de súplica pintado na cara, rogándolles por axuda. Atravesando unha morea de fieitos, un escuálido can pastor vestido cunha camisa de cadros e un pantalón curto saíu en persecución da ovella e colocouse entre ela e a rapaza. Sacou os dentes, mostrando uns caninos sucios e amarelos, e fitou ameazante á súa presa.

-”Onde pensas que vas?” – o cadelo douse a volta e mirou para Cris – “Tranquila señorita, está todo controlado. Esta desagradecida non sabe ao que se expón saíndo por aí sen protección.” – volveuse cara a ovella e continuou coa discusión – “Veña, ti, tira para o cortello agora mesmo! E, como volvas fuxir, xúrote que deixo que te coman os lobos. O digo moi en serio!.”

Sen opoñer maior resistencia, viron como a reprendida dou volta por onde viñera. Salem mirou para Cris suplicándolle que marcharan de alí canto antes pero, a rapaza, xa estaba de cháchara co pastor. Era a primeira vez que vía a aquel can, vestido ao estilo leñador, pero resultáballe estrañamente familiar.

-”Estivemos fai nada na casa dos ratos, alá fronte a ponte. O pequeno estaba ferido, parece ser que por algún salvaxe ataque, e nos dixeron que fósemos ata o embalse para preguntar pola miña nai, a Raíña” – así como oíu ese nome, o can parou en seco e uliscou de arriba a abaixo á nena. Estirou as orellas todo o tesas que podía e, sen baixar a garda, recuou un par de pasos.

-”A túa nai? Esa bruxa é a túa nai?” – mirouna medio ameazante, medio incrédulo, sen acabar de ver que a nena fose perigosa – “Nunca te teño visto con ela. Por que había de crer que é a túa nai? Estamos a falar da mesma persoa? Unha muller alta, fermosa, morena, de ollos grises coma o aceiro?”

-”Si, si, esa é a miña nai. Pero ela non é unha bruxa. Ás veces enfádase pero é moi boa comigo. Quéreme moito! E eu tamén a quero moito! Non podedes dicir que fai todas esas cousas malvadas. Ela non lle pega a ninguén! A ninguén!” – os ollos enchéronselle de bágoas ao escoitar falar así de mal da súa nai.

-”Veña, meniña, veña. Non te poñas así. Verás…. seguro que é moi boa contigo pero aquí… aquí todos temos algún ‘recordo’ dela.” – Levantou a manga da camisa de cadros e mostroulle á nena unha ferida que lle percorría todo o brazo. -”Ás veces, como ti dis, a Raíña enfádase e, de súpeto, aparece a cabalo entre a espesura e pobre daquel ao que non lle de tempo de agocharse. Só tes que observar aos meus paisanos. Eles non se opoñen á túa nai, non se enfrontan a ela, están sempre agardando a que lles dea unha mostra de cariño. Pero, na nosa silenciosa espera, non recibimos outra cousa máis que golpes e castigos.”

Camiñaron xuntos por entre as setas xigantes que lles servían de casa e Cris non puido evitar ver como os animaliños a seguían intranquilos coa mirada. Os máis maiores apuraban aos pequenos, máis curiosos e intrigados pola súa presencia, para que se meteran dentro. Aquí e alí, entre as árbores, había coellos, paxaros, cervos, todos eles con algunha ferida, apoiándose en bastóns ou axudados por algún amigo. A rapaza seguiu ao can ata o embalse onde nacía o regato. Rodeando a pequena balsa de auga medraban castiñeiros e carballos que formaban, coas súas frondosas ramas, un paraugas protector que mantiña o líquido fresco, fora do calor do sol. No medio da auga, sobre un nenúfar xigante que flotaba á deriva, unha vella ra fumaba en pipa de madeira. Ao ver chegar a visita, tirou das mangas da súa chaqueta e recolocouse as solapas do peteiro. Peiteou a longa barba e, cando se veu preparada, xirouse dando un pequeno brinco sobre a flor para quedar mirando en dirección á nena. Sacou unha das patas traseiras fora do nenúfar e, cun suave movemento, foi impulsando a delicada embarcación cara a onde se atopaba o pequeno grupo.

-”Vaites! Que temos aquí? Que me traes, Tobby?” – doulle unha calada á pipa e expulsou un fino chorro de fume polos ocos do nariz. Moveu os ollos saltóns, analizando á rapaza que permanecía en pé baixo a sombra dun carballo e mirou de esguello ao can esperando algunha explicación.

-”É a filla da Raíña, Sr. Flogg. Non me pregunte como chegou ata aquí pero insistiu moito en descoñecer que é o que fai a súa nai.” – o can encolleuse de ombreiros coma se non se acabase de crer a versión da rapaza. – “Creo que é mellor que fale vostede con ela. Nós temos que seguir agochados. Non resistiremos outro ataque.” – dito isto, dirixiuse á rapaza – “Foi un pracer vela de novo, señorita. Espero que non tarde tanto a próxima vez en vir xogar con nós.” – dou media volta e volveu para a aldea.

“De novo?, que non tarde tanto?” – Cris non entendía nada do que estaba pasando. Por que todo lle era tan familiar e, á vez, tan estraño?

-”Acércate, pequena.” – a ra aproximouse, todo o que lle era posible, á beira da súa folla flotante – “Así que non sabes nada? Non entendes o que está a pasar? Pero, na túa cabeciña, ten que estar a verdade…” – arqueou unha cella e mirou fixamente á nena.

-”Non, señora, señor. Xa expliquei que a miña nai é incapaz de facer este mal, ela é moi boa.” – Cris estaba a piques de volver a chorar.

-”Nena, non te resulta raro que a túa nai sempre estea triste? Que nunca xogue contigo?” – a voz da ra tornouse máis suave, máis amable.

-”Ela é a Raíña. Sempre está ocupada porque ten moito que facer. A miña nai está todo o día atarefada. Eu só lle dou traballo e problemas.” – a rapaza baixou a vista para mirar como a herba xogaba cos seus pés.

-”Non digas iso. Non deberías de estar encerrada no teu cuarto. Non terían por que prohibirte xogar con outros nenos. Ti non mereces estar soa.” – O Sr. Flogg afastouse do seu nenúfar e nadou ata a marxe do embalse. Trepou por unha póla e sentouse xunto a Cris. – “Sabes que sempre terás un amigo dentro de nós, verdade? Nunca te deixaremos soa, recordas o teu último aniversario? Foi cando te regalaron a Tobby. Facía tempo que non eras tan feliz, facía tanto que….”

-”Cala, bicho noxento!!!” – a voz da Raíña atronou á vez que aparecía a lombo do seu cabalo. – “Sal de aquí, Cris! Este non é lugar para ti! Como fostes capaz de deixarme soa!Xa verás cando chegue o teu pai!”

A nena ergueuse dun salto e, morta de medo, apertouse contra o tronco dun castiñeiro. A Raíña cargou contra a ra que tentaba fuxir chimpando de volta ao estanque pero, no medio do brinco, golpeouna con forza cunha grosa vara e lanzouna contra unha rocha. O Sr. Flogg apoiou os cóbados sobre a pedra, temendo rachar a súa chaqueta, para tentar de se incorporar. A muller brincou do seu cabalo e apertou a punta do pao contra o peito da súa vítima.

-”Quieto aí, mentireiro. Cres que podes encher a cabeza da miña filla coas túas trolas? Por que todos queredes facerlle pensar que non a quero? Eu son a súa nai! Ela é o máis importante para min! E eu son o único que ela ten!” – levantou o brazo e golpeou á ra con furia. Bateulle na cabeza en máis de tres veces e, nunha delas, tan forte lle dou que a vara partiu en dous. Ao ver racharse a súa arma, o seu enfado medrou e sacou un puñal do seu cinto para atacar ao prisioneiro.

-”Non, mamá! Non!” – Cris xa non puido soportalo máis e tentou de agarrar á súa nai para que non matase ao seu amigo. Pero, cando a Raíña tirou do brazo atrás para asestar a puñalada, o frío aceiro atravesou o peito da pequena. -”Mamá? Por que, mamá? Por que?”

O bosque. Xa non se atopaba nun bosque. O Sr. Flogg xa non estaba tirado contra unha rocha. Non vía á nai-rato nin a Tobby paseando polo medio das setas xigantes. Todo o mundo verde, coas súas flores e animais, todo foise desvanecendo ante os seus ollos. A súa nai non tiña a man manchada de sangue. Non había un coitelo e ela non estaba ferida. Ou si?

Abriu de novo os ollos. Cada vez facíaselle máis difícil respirar e a dor do peito era tan intensa que non tardaría en desmaiarse outra vez. Salem seguía deitada, pegada contra o seu ventre, ofrecéndolle todo o calor que podía. As pálpebras se lle pechaban pero forzouse a manter a vista na xanela. O seu pai estaría a punto de chegar, ás veces tardaba pero, cando el estaba en casa, todo se arranxaba.

A avelaíña deixou o seu agocho no pico do carrusel e baixou, voando pesadamente, ata fixar de novo a súa órbita ao redor da candela. Desta vez Salem non abandonou a tarefa de manter quente á súa dona e a bolboreta, sen impedimentos, trazou o seu rastro luminoso de cor azul. A nena mirou, hipnotizada, como a luz viaxaba dun lado a outro. Sentíase xa tan fatigada que non fixo ademán de tocar o po máxico. Encolleuse un pouco baixo a manta, procurando refuxiarse do frío que medraba no seu interior e manchou os brazos co sangue que aínda manaba do seu peito. Mirou para o chan e alí, espallados por todo o cuarto, os peluches da nai-rato, de Tobby e do Sr. Flogg berraban en silencio que os recollera, que os volvese colocar no escritorio antes de que entrase a súa nai no dormitorio. Levantou, por última vez, a vista á xanela para comprobar se o seu pai chegaba polo camiño pero a avelaíña azul non lle deixaba ver nada. Enfrontouse, unha vez máis, as caprichosas pálpebras que se pechaban pero, nesta ocasión, non foi quen de resistirse. Entornou os ollos e, pola última fisura do mundo exterior, a avelaíña axitouse coma un faro que envía a súa luz entre as tebras.

* * *

As luces do coche de policía destellaban contra os cristais da xanela. Viñeran a toda presa alertados pola chamada do veciño da casa do lado. Segundo lles notificaran, oíranse os berros da muller durante toda a tarde e se escoitaba chorar á pequena cada vez que a súa nai gritaba. Foi, no momento en que a nena deixou de chorar, cando a muller máis alto berrou e, de acordo co veciño, chegouse a distinguir como dicía “Quero morrer, voume matar!”.

Tiraron a porta abaixo e atoparon o corpo da nai, pendurado dunha viga do corredor, aforcárase cunha corda do tendal e a banqueta, á que subira para cometer o suicidio, estaba tirada no chan. A escasos metros da muller, a porta do cuarto da nena estaba aberta e deitada nun charco de sangue, sobre a cama, a pequena estaba inconsciente pero o seu corazón latía, aínda que moi débil. A ambulancia chegou á vez que o pai que acababa de saír do traballo e, á carreira, todos entraron na casa. Os policías agarraron ao home para que non entrase no dormitorio e deixara facer o traballo aos enfermeiros. Loitou uns segundos con eles pero ao final, vencido polos nervios, caeu no chan e rompeu a chorar.

* * *

Notou que o peso do peito desaparecera e sentiuse tan ben que desexou erguerse pero, sen saber por que, non foi capaz de moverse. Cría oír voces ao seu redor aínda que, lle parecían chegar de moi lonxe e, non era capaz de distinguir o que dicían. Unha luz intensa, moi branca, abriuse fronte a ela. Por un lado era incapaz de mirala directamente pero, por outra banda, esa luz era o único que existía ao seu redor. Desexou que o seu corpo inmóbil a liberase e puidese ir ata a claridade. Igual a súa avelaíña estaría alí, rodeando ese sol branco coas súas nubes azuis. Probou a moverse pero era imposible. Os rumores dos que falaban seguían rodeándoa con palabras que non entendía. Notouse axitada por forzas que a empurraban dun lado a outro. O seu corpo abaneaba, suspendido no ar, movido contra a súa vontade. Estaba a piques de berrar, morta de medo, cando o son cálido dunha voz familiar lle chegou ao oído.

-”Cris, cariño, xa está meu amor. Xa pasou todo. Estás ben, cariño. Papá xa está aquí” – o seu pai agarroulle a man para que notase a súa presencia. Tivo que agarrarse forte á barra da padiola onde estaba atada a nena. A ambulancia ía a toda velocidade camiño ao hospital e tiña que suxeitala para que non batese contra as paredes do vehículo. Os bramidos da sirena atronaban sobre as súas cabezas mentres o médico mandaba, a gritos, ao enfermeiro que cambiase a bolsa do soro que estaba xa case baleira.

O home reclinouse sobre a pequena e bicoulle na fronte á vez que lle acariciaba a meixela. A nena foi capaz de miralo, despois de que os ollos se lle acostumaran á luz dos focos, e apertou a enorme man do seu pai. Mirou o lugar onde se atopaba, buscando se vía por algún recuncho á avelaíña, pero no interior daquela ambulancia o mundo recuperara a normalidade. Fundiuse no ollar marrón do home que tiña inclinado sobre ela. Agora xa sabía que estaba a salvo, nada lle podería facer mal.

Estado dos proxectos (2)

A finais de Febreiro detallaba no artigo “Estado dos proxectos” a situación naquel momento dos meus relatos e textos.

Dende aquela, finalicei a novela curta “VilaNoite” (30.000 caracteres) que conta o descenso ao Purgatorio de Duncan para atopar á alma da súa moza morta. Además, tamén presentei o relato “Os últimos de Landeiras” para a selección do número 2 de “Contos Estraños” que será unha homenaxe ao mestre Tolkien e aos textos de Fantasía Épica.

Esta semana comecei a “forxa” dun novo proxecto: deseño do universo, personaxes, trama, vinculación con outros seres xa aparecidos en outros relatos e novelas… Será o meu primeiro intento de novela en condicións e levarame ata o último trimestre deste ano. Este proxecto chamarase “As Crónicas de Bran” e estará formado por varios libros. O primeiro é “A revolta dos Mestres Ourives” e xa escribín o capítulo 0 “A reunión”. Para os que non o saibades, Bran é o corvo que aparece como compañeiro do Solla nos relatos “O ollo do corvo” e “As bágoas de Neixón” pero que cobrou un protagonismo e un trasfondo de corte fantástico na novela curta “A nena de prata”.

Seguiremos informando…..