‘A mensaxe’ – 2º Exprés literario dos Editores de Compostela


Xanciño miraba, sen ver, como as carpideiras despregaban todas as súas facultades no arte de chorar aos mortos. Aínda que máis que prantos, facíanselle os roucos chíos dun grupo de corvos, dun numeroso bando de negros paxaros que rodeaban a cama do seu avó.

O cativo sentaba na cociña, preto da súa nai e da súa avoa que tentaban distraer a dor na preparación da cea. El nunca vira tal cousa pero, segundo lle contara a súa nai, achegaríanse unha morea de veciños e amigos. Así era o costume mais, na súa mente de neno, pensaba que era un xeito moi incómodo de abandonar este mundo. Ti morto e preocupado por chegar até a luz e toda aquela xente rodeando o teu leito, comendo, bebendo, falando e chorando. Seguro que algún se coaría que nin sequera coñecía ao seu avó ou que incluso non o podía ver en vida, que até o odiara…

A súa nai colocaba sobre a mesa, en perfectas ringleiras, as cuncas para o café mentres, esquecida no lume, unha pota de leite burbullaba ruidosamente. A avoa achegouse e colleulle as pequenas mans, entre aquela morea de engurras que eran as súas, e mirouno cos ollos afogados en bágoas. O pequeno devolveulle a mirada sen saber moi ben que facer, se tamén romper a chorar ou se calmar á vella mais, antes de que puidese dicir nada, algo chamou a súa atención. Dende o coro de escuras figuras, chegou unha nota discordante, un pranto fóra de lugar naquel concerto tantas veces ensaiado. Xanciño ergueuse e entrou no cuarto do seu avó.

Con unha serie de seis coitados e respectuosos pasos, o cativo plantouse o carón do cadáver do vello, á altura do cabeceiro da cama. A face do home mostraba o cansazo de toda unha vida escrito en cada unha das pregaduras da súa pel. O rapaz mirou de esguello á vella que deixara de chorar e que só acoraba nerviosamente sen quitarlle ollo ao defunto. A muller cravou os ollos no cativo e indicoulle coa cabeza que se fixara no morto. Xanciño obedeceu e volveu mirar ao seu avó. Naquel rostro non había máis nada que a calma máis absoluta e o rapaz non puido evitar tomarlle a man que repousaba sobre as sabas. Nese intre algo bateu no peito do cativo, unha quentura estraña quentoulle os dedos e correulle por todo o brazo até baterlle na sen. A vella e muda carpideira chimpou da súa cadeira e apuntou cara o vello e o neto. Todas as demais seguiron o seu exemplo e as máis aprehensivas romperon a gritar coma tolas.

Ante semellante balbordo, a avoa e a nai entraron ás carreiras no cuarto e, sen ver nada que puidese causar aquel ataque de pánico, agarraron do brazo á desertora e preguntáronlle que acontecía, que era aquilo tan horrible que estaba a pasar. Sen apartar os ollos do defunto, a vella só puido farfallar:

—Moveuse, Virxe Bendita! O morto moveuse —e persignouse até perder a conta de cantas veces o facía— Quere dicirvos algo, Deus Noso Señor! Quedoulle algo pendente e non é quen de ir xunto ao Noso Creador! Virxe Bendita!

Nai e filla achegáronse, algo asustadas, ao leito e revisaron aquel corpo sen vida que tentaba descansar no seu último sono. Tras os primeiros segundos de medo e temendo que o defunto, realmente, puidera moverse e, incluso, falar; tranquilizáronse o comprobar que o pobre Manolo estaba total e definitivamente morto. Colléronse da cintura e a nai pousou a súa man sobre a cabeza do cativo que aínda permanecía inmóbil o carón do seu avó. Unha ardente descarga correu pola palma da muller dende o corpo do raparigo e afastouse de el, asombrada por aquela calor que lle mordía a carne.

—Xanciño! Que fas!— a avoa axeonllárase diante do rapaz, agarrándoo polos ombros e obrigándoo a que a mirara.

Os ollos de Xanciño estaban en branco, tan só sucados polos ríos de sangue das venas que os suxeitaban ao seu rostro. E a súa voz, xa non era a súa cando abriu a pestilente boca que pronunciou a última mensaxe:

—Fina… saca o leite do lume que non me gusta con tanta tona…